هر شب لاله های بالشم را با چشمانم برای تو اب میدادم، تو رفته بودی‌، هنوز برایت اشک میریختم، چنان که این لاله ها همچون زلف های سیاهت رشد کرده بودند، اما چه فایده. باز هم اشک هایم آنها را آب میدادند

او در گوشه ای از اتاق نشسته بود، دستانش را مانند عزا روی سرش گرفته بود، لحظه ای سکوت کرد و پوزخندی بی خبر از دل بی تابش زد " که تحمل هر دردی ممکن است،الا دلتنگی"

و فرقی نداشت که بودیم، چه شیطان‌، چه خدا، چه حیوان، چه همجنس، وقتی روح ها با یکدیگر مخلوط شوند ، مانند این است که بطری های آب را باهم مخلوط کنی، جدا نشدنی، زلال، پاک و پایبند ، مانند اقیانوسی خروشان، میان این همه خون و بی رحمی

چشماتو ببند، فکر کن این تیغه ها لمس دستای منن ، آروم آروم روی کمر ظریفت کشیده میشن، از لابه لای پوست تا گوشت رد میشن، تا زمانی که به قلب تپنده و بی گناهت برسن، وقتی دیدی همه چی تار شد، بدون که دارم بهت میرسم ، رویای دست نیافتنی من

ابی، ای کاش میتونستم اونجا باشم، اشک هات رو بین خاک و خون های اطرافت با ملایمت پاک کنم‌، زخم هات رو ببوسم ، بهت بگم که اونا زشت نیستن، اون ریشه های کبود روی دستت‌،ریشه ی زندگیم بودن، اما ابی..اونا منو توی خاک خوابوندن

آری، او گفت فردا دستانم را بگیر با اینکه می‌دانست دگر فردایی نیست

" عسلک من، توی دنیایی که خدا هم برای عشق ما مرز کشیده، من به اون نگاه شیرینت قسم میخورم،اما عسلم دیگه طعم شیرین نمیده‌،طعم‌ شوری اشکاشو میده، طعم گناهی که به دل بی گناهش نسبت دادن، حالا هر لحظه عاشق بودنمون، مساوی شده با بریدن بال هامون"