آدرئنا
هر شب لاله های بالشم را با چشمانم برای تو اب میدادم، تو رفته بودی، هنوز برایت اشک میریختم، چنان که این لاله ها همچون زلف های سیاهت رشد کرده بودند، اما چه فایده. باز هم اشک هایم آنها را آب میدادند
6پسند0نقد0
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
10 ماه پیش
او در گوشه ای از اتاق نشسته بود، دستانش را مانند عزا روی سرش گرفته بود، لحظه ای سکوت کرد و پوزخندی بی خبر از دل بی تابش زد " که تحمل هر دردی ممکن است،الا دلتنگی"
40
10 ماه پیشو فرقی نداشت که بودیم، چه شیطان، چه خدا، چه حیوان، چه همجنس، وقتی روح ها با یکدیگر مخلوط شوند ، مانند این است که بطری های آب را باهم مخلوط کنی، جدا نشدنی، زلال، پاک و پایبند ، مانند اقیانوسی خروشان، میان این همه خون و بی رحمی
30
10 ماه پیشچشماتو ببند، فکر کن این تیغه ها لمس دستای منن ، آروم آروم روی کمر ظریفت کشیده میشن، از لابه لای پوست تا گوشت رد میشن، تا زمانی که به قلب تپنده و بی گناهت برسن، وقتی دیدی همه چی تار شد، بدون که دارم بهت میرسم ، رویای دست نیافتنی من
30
10 ماه پیشابی، ای کاش میتونستم اونجا باشم، اشک هات رو بین خاک و خون های اطرافت با ملایمت پاک کنم، زخم هات رو ببوسم ، بهت بگم که اونا زشت نیستن، اون ریشه های کبود روی دستت،ریشه ی زندگیم بودن، اما ابی..اونا منو توی خاک خوابوندن
20
10 ماه پیشآری، او گفت فردا دستانم را بگیر با اینکه میدانست دگر فردایی نیست
60
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.