رنگ پاشیدم و صدای امواج را به بومم هدیه کردم، می‌خواستم زندگی جدیدم در کنار ساحل را به تصویر درآورم. به خودم آمدم و رنگ سرخی را بر بومم مشاهده کردم؛ هیچ آبی‌ای نمی‌توانست سرخی‌هایی که دیده بودم را بشوید، اما حداقل دریایی ارغوان‌فام بر بومم داشتم.

از زنجیر دور پاهایم بیزار بودم، می‌خواستم آن‌ها را بشکنم، تا بتوانم بدوم؛ تا اندازه‌ی زنجیر برایم تصمیم نگیرد. اما آنقدری به طول انجامید که فراموش کردم چیزی دور پاهایم همانند زالو جانم و قوتم را می‌گرفت. زین‌پس، نشستن آسان تر و امن تر بود.

آسمان قاضی مسکوت ما بود، تنها او بود که می‌دانست چه بر سر ما ویران شد. آنقدر در سکوت اندوهناک خود ایستادگی کرد تا آنکه خون‌هایمان خفه‌اش کرد و اشکان سرخش بر ما باریدند و شستند، اما تمیز نکردند.

به خودش چنگ می‌زد و جویای راهی بود تا آن سیاهی که همانند کنه به گوشت بدنش چسبیده بود، رها شود. و آن‌وقت، سیاهی تبدیل به نور شد. وقتی حقیقت وجودش را دریافت، فهمید که تمام مدت اشتباه گماشته بود.

انتظار دیگر معنای سابق خود را ندارد؛ تبدیل به گوشت و خونی شده که به جانم چسبیده و از آن من است.