در رقصِ آرامِ مداد و قلم زمزمه‌ی اندیشه‌ها جان می‌گیرد. دلِ شاعر،آن‌ سان که رها و سرکش است، آنجا که مرکب با شعر می‌آمیزد، زبان می‌گشاید. کنار میز سگی وفادار آرمیده است، با نگاهی پُر از درک و چشمانی مهربان. شاهدِ خاموشِ تولدِ هر واژه، و پاسدارِ منزلتِ شاعر آن‌ها با هم رشته‌ای ظریف می‌بافند، از رویاها و قصه‌هایی که هنوز ناگفته مانده‌اند. مداد، قلم، سگ و جانِ شاعر در اتحادِ خویش شکستگی‌ها را به کمال می‌رسانند.

در آن اتاقِ خاموش و جولانگاهِ سایه‌ها میخی قصه‌هایی را در چنبره‌ی خود دارد؛ قناری‌ای با پروازی زرین می‌خواند و نغمه‌هایش در میانِ نوری نرم، در هم می‌آمیزند. آن سرود، رقصی است میانِ دل و هوا، بازیِ لحظه‌هایی لطیف و کمیاب؛ آنجا که فلل با پر و آوا با جان پیوند می‌خورند و در هماهنگی، ما را به کمال می‌رسانند. میخ و قناری موسیقی و بازی، هر یک جرقه‌ای در شعله‌ی پرشورِ زندگی با هم زمزمه می‌کنند و با هم اوج می‌گیرند، سمفونی‌ای که زیرِ آسمانِ باز، متولد می‌شود.