در رقصِ آرامِ مداد و قلم زمزمه‌ی اندیشه‌ها جان می‌گیرد. دلِ شاعر،آن‌ سان که رها و سرکش است، آنجا که مرکب با شعر می‌آمیزد، زبان می‌گشاید. کنار میز سگی وفادار آرمیده است، با نگاهی پُر از درک و چشمانی مهربان. شاهدِ خاموشِ تولدِ هر واژه، و پاسدارِ منزلتِ شاعر آن‌ها با هم رشته‌ای ظریف می‌بافند، از رویاها و قصه‌هایی که هنوز ناگفته مانده‌اند. مداد، قلم، سگ و جانِ شاعر در اتحادِ خویش شکستگی‌ها را به کمال می‌رسانند.