در آن اتاقِ خاموش و جولانگاهِ سایه‌ها میخی قصه‌هایی را در چنبره‌ی خود دارد؛ قناری‌ای با پروازی زرین می‌خواند و نغمه‌هایش در میانِ نوری نرم، در هم می‌آمیزند. آن سرود، رقصی است میانِ دل و هوا، بازیِ لحظه‌هایی لطیف و کمیاب؛ آنجا که فلل با پر و آوا با جان پیوند می‌خورند و در هماهنگی، ما را به کمال می‌رسانند. میخ و قناری موسیقی و بازی، هر یک جرقه‌ای در شعله‌ی پرشورِ زندگی با هم زمزمه می‌کنند و با هم اوج می‌گیرند، سمفونی‌ای که زیرِ آسمانِ باز، متولد می‌شود.