همیشه آسمان آبی نیست همیشه گل‌ها شاد نیستند همیشه جنگل ساکت نیست همیشه شب دلنشین نیست همیشه راه صاف نیست همیشه باران زیاد قشنگ نیست همیشه خنده معنای شاد بودن نیست و در آخر… همیشه زمین خوردن به معنای شکست نیست.

آمدی اما ...‌‌‌ چای تلخ شده بود. غذا از دهن افتاد. هوا تاریک شد، موهایم سپید شد، گلها خشک شدند. شمعها آب شدند، پرندهها کوچ کردند و از همه مهمتر، قلبم سنگ شد.

قسمت دوم: چند باری امتحان کردم، تا مدتی موفق شدم او را از خود برانم. اما او بازیگر ماهری است؛ هر دفعه با چهره‌ای جدید به سراغم می‌آید و منِ احمق، هر بار گول ظاهر جدیدش را می‌خورم. کاش به کلاس بازیگری بروم تا دیگر خام بازیش نشوم. شاید هم باید به کلاس بوکس بروم تا با یک ضربه، او را از رینگ مغزم بیرون بکشم. یا شاید هم باید ضدِ سرقت برای مغزم بگیرم تا دیگر نتواند وارد شود... ببین ای غول سیاه، دارم چه دست‌وپایی برای نابودیت می‌کشم. چه می‌شود خودت با پای خودت از اینجا بروی و اجازه زندگی کردن را به من بدهی؟ من می‌خوام زندگی کنم. می‌خوام از تک‌تک ثانیه‌های زندگیم راحت نفس بکشم. می‌خوام بدون ترس دنیا را ببینم و لذت ببرم. می‌خوام شجاع باشم و از هیچ‌کس واهمه‌ای نداشته باشم. می‌خوام... چندتا از «می‌خوام» ها را برایت بگویم، وقتی تو بی‌توجه داری غذایت را می‌خوری؟ فقط این را بهت بگویم: تو یک زندگیِ بدون خودت را به من بدهکاری. :) پایان.

دلنوشته: غول سیاه نویسنده: فاطمه ارسلانی قسمت اول: باز نیمه‌شب فرا رسید و غول سیاهم بیدار شد. گویی شب‌ها، به جای استراحت، بیشتر از روزها غذا می‌خورد. غذایش یکی است، اما به روش‌های مختلف سروش می‌کند. یک بار مغزم را با ترس میل می‌کند، گاهی با حسرت، گاهی با عصبانیت، گاهی هم با عذاب وجدان. هرچه می‌خورد، سیر نمی‌شود. دلم می‌خواهد از سر سفره بلندش کنم و پرتش کنم بیرون. اما نمی‌شود؛ چون او زور دارد، قدرتمند است. به او التماس می‌کنم کمتر مغزم را بخورد، اما با مهربانی ظاهری می‌گوید: «به خاطر محافظتت این کار را می‌کنم.» اما چه محافظتی که با تمام شدنم رقم می‌خورد؟ می‌دانم دروغ می‌گوید. می‌دانم برای این‌که خودش زنده بماند، مرا بهانه می‌کند. اما بلد نیستم به او بگویم: «بس است، دروغ‌گو! تو یک حیله‌گری که زندگیم را بازیچه خودت کرده‌ای.»