قدمی برداشت و نزدیک تر شد‌. - گناه من چیه؟ چرا اینکارو با من می‌کنی؟ - می‌دونم که خیلی سخت و دردناکه. اینکه بمیری تا یه نفر دیگه رو زنده نگه داری. من تا دم مرگ رفتم و زنده برگشتم اما حالا نوبت توئه . بخشی از رمان اکو که چند وقت دیگه منتشرش خواهم کرد*

شب را به صبح می‌رساند و صبح را به شب. به راستی این جوان چه دلخوشی‌ دیگری دارد؟

- دلت برای اون روزا تنگ میشه؟وقتی که با هم بودیم خیلی خوب بود. - معلومه که نه. تو دلت برای وقت هایی که الکی زمانتو هدر میدی تنگ شده؟

- دو خط موازی هیچوقت به هم نمی‌رسند؛ دقیقا مثل من و تو. پس دیگه تلاش نکن که کنار هم بمونیم. من مزاحم تو ام و تو سد راه من.

به خودت شب بخیر بگو و بخواب. نذار نتیجه اون شب بخیر هایی که بهش گفتی و چیزی ندیدی دوباره یادت بیاد.

اگه زندگی رو برات سخت کرده فقط برو و ترک کن، هر چی که باشه دیگه نباید روانتو بهم بزنه رفیق. برو، فقط برو.

دستانم را دور گردنش محکم کرده بودم و هر بار دست و پا زدنش، به من جان تازه ای می‌داد.

زندگی بر وفق مرادش نبود؛ روزها می‌گذشتند و او فقط برای زنده ماندن با دنیای خود می‌جنگید.

روزش را شب می‌کرد و در افکارش غرق شده بود. بعد از آن روز، روشنایی روز درونش، جای خود را را به تاریکی مطلق داده بود و هر روز به گوشه ای خیره می‌ماند.

کاش تمام وجود من سرشار از او بود و تمام او سرشار از من.