پدرم را بعد 45سال رانندگی راضی کرده ایم برود و گواهینامه بگیرد. او راننده خوبی است. قوانین را همان طور که کتاب می گوید با او تمرین کردم. او در اولین برخورد با افسر رد شد. جلوی افسر سوار ماشین خودش شد و برگشت. بله، اینجا ایران است. راستی یادم رفت بپرسم. افسر عزیز قرار بعدی را کی فیکس کنم؟

نویسنده کسی است که نمی تواند ننویسید. بله من این جمله را زندگی می کنم. افکارم در انحصار نوشتن است. تفریح ام جهان های خیالیست. تو در خیال پاسور و مزه و قلیان من در بحر قلم و دفتر و یادداشت

نمی دانم چطور کارم به نوشتن دل سوخته پیرزن فلسطینی رسید. چطور شروع به تحقیق کردم و به جای غزه کارم به رفح رسید.. انگار پیغامی بود به من خودت را جمع کن دختر، دنیا به آخر نرسیده است.

از تصور کردن اتفاقات در رمان هایی که می خونم همین بس که به شخصیت اصلی توهین بشه انگار به من شده الانم ناراحتم چون شخصیت اصلی بازیچه دست دیگرانه😭💔🫠 خاک توسرت زن، خودتو جمع کن

-چه خبر؟ +هیچی اومدم لهجه یزیدی تمرین کنم، موفقم بودم اما الان فهمیدم لهجه مشهدیم حذف شده💔 الانم ذهنم یزدی صحبت میکنه💔💔

پارت آخر رمانم رو همین الان تموم کردم و نکته مهم اینجاست که خودم حدود سه لیتری گریه کردم بخاطرش سردر رمان باید بنویس با دستمال کاغذی وارد شوید. خطر کور شدن.

کسی که داستانم رو نقد می کرد ازم پرسید: "چجوری با ظرافت حالات روانی شخصیت رو نوشتم؟" میگم: "تحقیق و مطالعه کردم و.." می پره وسط حرفم: "نه! این فرق داشت انگار تجربه اش کردی." گفتم: "چو دانی و پرسی سوالت خطاست."

اشک بریز دخترک هرگز مزه اولین بودن را نخواهی چشید.. مادرت دوستت دارد اما برایش الویت نداری پدرت دوستت دارد اما برایش الویت نداری برادر دوستت دارد اما برایش الویت نداری خواهرت دوستت دارد اما برایش الویت نداری حتی آن پسرک غریبه هم فقط دوستت دارد اما برایش الویت نداری. حتی برای خاک هم الویت نداری این خلاء روزی از هستی پاکت خواهد کرد.. اشکی نرم از چشمانت بیرون می خزد و زمزمه تلخت هم جا را فرا می گیرد: "کاش هرگز دوست داشته نمی شدم."

وقتی رابطه ای بهم میخوره که طرف خیانتش محرز میشه؛ گریه می کنم. زخمی می شم، حالم بد میشه. مهم نیست که رابطه فامیلی، دوستی، عشق و هر کوفت دیگه ای باشه. رفت خدا به همراهش! مسئله اینکه منطقم سر احساسم داد میزنه: "دیدی ارزشش رو نداشت؟ نفهمیدی؟ بی خود کردی براش زمان گذاشتی وقتی لیاقتت رو نداشت. اما فردا تعطیلی تا دیگه گند نزدی!" از منطقم ممنونم که هر بار تربیتم می کنه. شاید عین روانی بودن باشه اما این یک جنگ درونی نیست. احساسم آموخت دوست داشتن خود را و این سلاحی بود که منطق در اختیارش گذاشت. «گریه کن، سوگواری کن، اما برنگرد.»

به شدت دستم را کشید و برم گرداند. مردمک چشمانش دو دو می زد و انگار در عین خماری می خواست قاطع به نظر برسد، گفت: "من دوست دارم! " چشمم به ساعد برهنه اش خورد، جای تزریقات های بی برنامه آزارم می داد. نفس عمیقی کشیدم و یک ضرب دستم را از درون مچش آزاد کرد. به سمتش براق شدم و گفتم: "کسی که نمیتونه خودش رو دوست داشته باشه، دوست داشتن کسی چه به دردش می خوره؟ اصلا میتونی؟" عصبی کف دستم را تخت سینه اش کوبیدم و زمزمه کردم: "شرط می بندم برای مواد حاضری من رو هم بکشی." چیزی درون نگاهش عوض شد. هوشیارتر بود اما دیگر برایم اهمیتی نداشت.