میدانم اگر بروم به دنبالم نمیایی. برای همین از طلوع بی تو حراسانم. اگر روز به پایان برسد، باران بند بیاید و چراغ ها خاموش شوند. میتوانی مرا در تاریکی افکارم پیدا کنی؟ یا در یک اتاق خالی و تاریک گم میشوی؟ اگر نامه نیمه سوز در دستان سردم را بخوانی، باز هم گمان میکنی که دوستت نداشتم؟ حال آسمان خاکستری شده است. پس دستانم را بگیر و تا ماه با من راه بیا. فقط میخواهم در کنار تو زندگی کنم. پیر شوم و بمیرم. اگر آسمان با طلوع خورشید سفید و آبی شد. دستانم را رها نکن و در میان راه ناپدید نشو. میدانم اینها توهمی بیش نیست، اما اگر اینطور است، رهایم نکن. یک دروغ شیرین بهتر از یک حقیقت تلخ است. با چشمان غمگینت نگاهم کن و اسمم را صدا بزن. درحالی که تکه تکه اجزای بدنت شروع به ناپدید شدن میکنند. بگو که همه خاطرات فقط یک خواب نبودند، و روزی دوباره مرا پیدا میکنی. من برای پیدا کردنت تمام دنیا را سفر میکنم. و اگر پیدایت نکردم، تو را در نوشته هایم زنده نگه میدارم. گویی واقعا، واقعی بودی.