ناگهان زیر دستانش خالی می‌شود و سقوط میکند. اطرافش تاریکی مطلق بود. چشمان ضعیف او حتی با عینک هم نمی‌توانستند چیزی را تشخیص دهند. مریدیا فریاد می‌زند: «شاونت؟ حالت خوبه؟» شاونت با صدای لرزان می‌گوید: «نمیدونم، احتمالا!» مریدیا بدون لحظه‌ای فکر، جلو می‌رود و سقوط میکند، زیر پاهایش خالی می‌شود. و آن سقوط بی‌نهایت باعث می‌شود به طرف شاونت برود، دست او را می‌گیرد. موهایشان در هوا پراکنده می‌شوند. کاتالیا با دیدن آنها چشمانش گرد می‌شود. سرش را به آرامی برمی‌گرداند و به لیلیث نگاه میکند: «مراقب باش.» و سپس با تمام شدن حرف‌‌اش روی زانو هایش به جلو حرکت میکند. در هوا معلق می‌شود. لیلیث بدون لحظه‌ای تردید جلو می‌رود، دست کاتالیا را میگیرد و همراه او سقوط میکند. می‌دانستند آن شب آخرین شب آزادی‌‌شان است. اما ترجیح دادند درحالی که کنار هم می‌مانند. پرواز کنند. و آن را بدون لحظه‌ای درنگ انجام دادند. (بخشی از رمان جدیدم: ماجراجویی در شهر کوچک)