"چای سرد" به چشمانم نگاه می‌کند و آرام می‌گوید: «چای سرد شد، بنوش... دنیا دو روز است.» آهی می‌کشم، نگاهم را از او می‌دزدم و به پنجره خیره می‌شوم: «آری... یک روزش هم امروز گذشت، و چه کسی می‌داند فردایی وجود دارد یا نه؟» جرعه‌ای از چای می‌نوشد. لبخندی کمرنگ روی لب‌هایش می‌نشیند: «برای فردایی که هنوز نیامده، غصه نخور. می‌توانی به جایش چای بنوشی.» می‌گویم: «اما... چای سرد شده.» زمزمه می‌کند، آرام‌تر از قبل، با نگاهی که می‌تواند روحم را ببیند، خیره می‌شود. «مانند تو... دستانت، نگاهت، قلبت...» و بعد مکثی... «شاید بهتر باشد دوباره چای را دم کنی. و این‌بار، قبل از آن‌که دیر شود، بنوشی‌اش...»