مایآ
شمع بیستمین تولدش را که فوت میکرد، در دلش بیصدا آرزو کرد:
《دیگه مثل هرسال نمیخوام آرزو کنم از اینجا برم. میخوام بمونم و هرروز زیباتر شدن و سرسبزتر شدنش رو ببینم...》
10پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
5 روز پیش
همهچیز با تنهایی شروع شد؛ غذا میخورد، اما هیچ طعمی را نمیفهمید. گریه میکرد، اما احساس ناراحتی نداشت. میخوابید، اما همچنان خسته بود.
30
11 روز پیش_بالاخره بخشیدیش؟ _آره. _پس چرا هنوز غمگینی؟ _خب...بخشیدن، گذاشته رو عوض نمیکنه!
83
13 روز پیشکودکی چیز عجیبی بود. آن روزها فکر میکردیم خوشبختی یعنی زودتر بزرگ شدن. میخواستیم هرچه زودتر مستقل شویم. هرچه زودتر تصمیم بگیریم. هرچه زودتر کسی شویم. هیچکس به ما نگفت که یک روز، وسط یک عصر معمولی، دلت برای زمانی تنگ میشود که بزرگترین نگرانی زندگیات گم شدن یک مداد یا تمام شدن تعطیلات تابستان بود. هیچکس نگفت بعضی چیزها فقط یک بار اتفاق میافتند. فقط یک بار کودک خواهی بود.
41
16 روز پیش_ازم ناراحتی؟ _نه. _پس چرا اینجوری نگام میکنی؟ _دارم سعی میکنم یادم بیاد قبلاً چرا دوستت داشتم... .
110
19 روز پیشچراغ اتاقش تا صبح روشن بود. همه فکر میکردند مشغول درس خواندن است؛ اما هیچکس نفهمید بعضی شبها آدم فقط حوصلهی تاریکی و سکوتش را ندارد.
70