"شربت آلبالو" در قصرِ سایه‌ها، شربت آلبالو نه از درخت، بلکه از "ذوب شدن کریستال سرخ چند هزارساله " گرفته می‌شد. هرگاه که پادشاه پیر آن را می‌نوشید، خاطراتِ فراموش‌شده‌اش همچون حباب‌هایی سرخ در گلویش می‌جوشیدند و دوباره جان می‌گرفتند. گفته‌اند اگر کسی در میانهِ تابستان، یک لیوان از این معجون را زیر نورِ ماه کامل سر بکشد، می‌تواند زبانِ پرندگانِ آتشین را بفهمد و با بادهایِ شمالی نجوا کند. اما هشدار که اگر بیش از سه جرعه بنوشی، رنگِ خونت برای همیشه به رنگ نفره‌ای درمی‌آید و ناچار می‌شوی تا ابد در باغِ درختانِ شیشه‌ای، نگهبانِ میوه‌هایی باشی که هرگز نمی‌رسند. پیاله‌ی بعدی که سر می‌کشی، یادت باشد: هر شیرینیِ غلیظی، بهایی به تلخیِ یک طلسم دارد.