《اژدهای صلح》 اژدها‌ی سبز کوچک از درون یک گلِ سوسنِ بیرون آمد، و پری‌ها به‌جای لالایی، برایش ترانه‌های شبنم خواندند. به‌جای طلا و جواهر، گهواره‌اش را با پرِ قاصدک و گل‌برگ‌هایی زیبا و تارِ عنکبوتِ نقره‌ای آذین کردند. وقتی عطسه می‌کرد، به‌جای آتش، جرقه‌های ریزِ نور و بوی نعنا در هوا پخش می‌شد و همه می‌خندیدند. اما روزی شوالیه‌ها آمدند و گفتند: اژدها، یعنی بلا. پریِ بزرگ، عصایش را روی خاک زد و زمزمه کرد: اژدها یعنی نگهبان. اژدها بال گشود؛ سایه‌اش روی سپاه افتاد و به‌جای سوزاندن، خوابِ سنگینِ صلح را بر شمشیرها نشاند. و از آن شب به بعد، هرکس در جنگل گم می‌شد، دنبال دود نمی‌گشت؛ دنبال بوی نعنا و نورِ عطسه‌های یک اژدهای پری‌پرورده می‌گشت.