آیناز فکری
به نام یزدان ایران خواه
که نامید ایران داد خواه
به نام جهانی که آزاد شد
ز آزادگان بند ایران شد
به نام بند بند ایرانیان
که بند زاده شد ایرانیان
به پای جهان ایران جوان
چنین و چنان سوختیم ز بیگانگان
19پسند0نقد1
فنجون
داستانکهای دیگر این نویسنده
25 روز پیش
زیر باران قدم میزنم، خیسی باران تمام وجودم را فرا گرفته. صدای پاهای اطرافم حاکی از جرعهای تلاش برای خیس نشدن است. اما من همچو دیوانهها دریغ از ذرهای تلاش برای نجات دادن خود، قدمزنان به سوی در آبی رنگ روانه میشوم. میگویند پشت آن در زیبای خفته وجود دارد که صدایش شهره شهر و همدم تنهایی مردان شده. میگویند قامتش نماد زیبایی و چشمانش... امان از آن دو گوی زرین، دل از کافر و مسلمان برده. رمان ایران
40
2 ماه پیشبه مستانه چشمانت قسم... من هر شب از می جام چشمانت مستانه مستم.
90
2 ماه پیشخوب بنگر به تنی که زمانی برایت گرمای آرامبخش داشت و حال چیزی جز آغوش سرد خاک نصیبت نمیشود.
81
2 ماه پیشو برای هزاران بار دیگر در نگاههای زمردی تو آوای « تنت وطنم » را فریاد میزنم.
50
2 ماه پیشبه رقص موج گیسوانت مینگرم... من هر شب غزل گیسوهایت را ترانه وار میخوانم.
80
نقدها
هنوز نقدی ثبت نشده است
نقدهای این داستانک اینجا نمایش داده میشوند.