خوب بنگر به تنی که زمانی برایت گرمای آرام‌بخش داشت و حال چیزی جز آغوش سرد خاک نصیبت نمی‌شود.

و برای هزاران بار دیگر در نگاه‌های زمردی تو آوای « تنت وطنم » را فریاد میزنم.

به رقص موج گیسوانت می‌نگرم... من هر شب غزل گیسو‌هایت را ترانه وار می‌خوانم.

و آنگاه که نام مادر آزادی ایران شد... همه آزادگان خود را به بند محکوم کردند

قسم به جنون چشمانت قسم به لحظه لحظه رقصانت چه دل ها که ربودی ز دستانت ز آن گیسوان پریشانت ز چشم خمار ایرانت جان باختم به مستانه گوی پر نازت ز آن پیچ و خم تن درخشانت تو از کدام سو می‌نوازی با آن دو چشم مه لقایت؟