می‌گویند زمان، مرهمی بر هر زخم و راهکاری برایِ هر بن‌بست است. اما کدام زمان؟ زخم‌ها که تازه نمی‌شوند، فقط در انبارِ حافظه به غبارِ "عادت" آلوده می‌گردند. در واقع، ما به حل شدنِ مسائل توسط زمان نمی‌رسیم؛ بلکه به تدریج با ابعادِ ویرانیِ خویش خو می‌گیریم. آنچه ما "تسلیِ زمان" می‌نامیم، در حقیقت فروپاشیِ تدریجیِ توانِ ما برایِ تغییر است؛ نوعی تسلیمِ آرام که در آن، جایِ زخم دیگر نه درد، که بخشی از هویتِ بی‌صدایِ ما می‌شود. 🫠🥀