شادی گم شده است. خواهرش، غم، روز و شب برایش بی‌تابی می‌کند. برادرش، امید، از این خانه به دنبالش رفته است. مادرش، ترس، غم را چسبیده که مبادا او هم برود. پدرش، خشم، به درون حمله می‌کند و همه‌چیز را بهم می‌ریزد. خانه‌شان، من، یک ویرانه‌ی بدونِ "شادی و امید" و پر از "غم و ترس و خشم".