برای بار دیگه پا به کاباره گذاشتم. انگار منم مثل همه عاشق ناز و عشوه‌ش شدم؛ اما نه از روی هوس... من از روی چشمای شب‌رنگش عاشقی می‌کردم. پا روی کف چوبی کاباره گذاشتم که صدای بر هم خوردن جام شراب‌ها و خنده‌های مستانه به گوش رسید. حجم انبوهی از دود سیگار باعث می‌شد فضا مه‌آلود به‌نظر بیاد؛ اما در میون این مه غلیظ و صدای سر سام آور کسی وجود داشت که بخاطرش همه چیز رو به جون خرید. به سمت میز همیشگی رفتم. از بالای صحنه نگاهی بهم انداخت و لبخند دلبرانه‌ای زد. انگار قصد داشت من رو دیوونه خودش کنه. متقابلاً کمی خودم رو خم کردم و کلاهم رو برای احترام بالا بردم و این شد شروع یک شب مستانه...