امروز هم مثل روز‌های دیگر است. یک روز با صدای مرغ و خروس‌های مصطفی نگهبان این محله بیدار شدم. یک فنجان چای یا قهوه شاید هم چای ماسالا یا چای شیر عسل! نمیدانم شاید هم هیچ یکی از اینها. در تراس می‌ایستم و به زمین خالی که تا یکی دوسال آینده قرار است از آپارتمان های 20 یا 22 واحد پر می‌شود، نگاه میکنم. تنهام و سنگینم. بدون اینکه بخواهم فکر کنم فقط تلویزیون را روشن میکنم و احوالات جهان خراب‌تر از همیشه است. اینکه هنوز زندم شاید بخاطر اینکه ترسوام جرعت بعدش رو ندارم