عطرِگربه✨
پرسید: «این همان لبخندیست که وقتی هیچی نداشتی، بهت انگیزه میداد؟»
گفتم: «شاید… و شاید تمام چیزی که برای بخشیدن داشتم، همین بود.»
7پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
22 روز پیش
روحش چنان بر روحم تنیدن که گویی از پیش از آغاز، با هم در یک پوست زیستهایم و این دیدار، نه آغاز که یادآوری پایانی دوبارهست...
42
یک ماه پیشبا اینکه وقت ندارم؛ اما... اگر برای تو باشد، از قاب تنگ ساعت بیرون میزنم دستهای عقربه را میشکنم و هر ثانیه را مثل یک عمر در مسیر دیدنت قدم میزنم.
80
یک ماه پیشاو هر صبح با دقت همه نشانههای غم را از زندگیاش پاک میکرد مثل پاک کردن رد پای مرگ، تا فقط نور و حرکت باقی بماند.
110
یک ماه پیشزن تجلی راز حیات و شعر جاری در رگهای هستی است موجودی که در تار و پود وجود، معنای خلقت را با ظرافتی بیمرز میبافد. او تنها نیمهی دیگر نیست، بلکه آن توازن میان شور و آرامش است که جهان را از بیمعنایی نجات میدهد در نگاه فلسفی، زن همان نقطه عطفی است که در آن، ماده به آگاهی و سکوت به فریاد زیبایی بدل میشود. او فراتر از کالبد، معنای صبوری و قدرت را در قالب لطافتی انکارناپذیر بازتعریف میکند گویی تمام جهان در نگاه او، از غبار تکرار پاک میشود تا دوباره، با رنگ و بوی تازهای متولد گردد.
70
2 ماه پیشکودکیام، آن روز را یک پاداش میدانست جشنی برای بودن. اما حالا که بزرگ شدهام، میبینم آن روز فقط نشانهای است از اینکه یک سال دیگر، از من چیزی را با خود برده و چیزی را جایگزین کرده است. دنیا دیگر آن رنگهای درخشان را ندارد، شاید چون یاد گرفتم به جای تماشای رنگها، به تماشای سایهها بنشینم :)
70