عطرِگربه✨
روحش چنان بر روحم تنیدن که گویی از پیش از آغاز، با هم در یک پوست زیستهایم
و این دیدار، نه آغاز که یادآوری پایانی دوبارهست...
4پسند2نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
یک ماه پیش
با اینکه وقت ندارم؛ اما... اگر برای تو باشد، از قاب تنگ ساعت بیرون میزنم دستهای عقربه را میشکنم و هر ثانیه را مثل یک عمر در مسیر دیدنت قدم میزنم.
80
یک ماه پیشاو هر صبح با دقت همه نشانههای غم را از زندگیاش پاک میکرد مثل پاک کردن رد پای مرگ، تا فقط نور و حرکت باقی بماند.
110
یک ماه پیشزن تجلی راز حیات و شعر جاری در رگهای هستی است موجودی که در تار و پود وجود، معنای خلقت را با ظرافتی بیمرز میبافد. او تنها نیمهی دیگر نیست، بلکه آن توازن میان شور و آرامش است که جهان را از بیمعنایی نجات میدهد در نگاه فلسفی، زن همان نقطه عطفی است که در آن، ماده به آگاهی و سکوت به فریاد زیبایی بدل میشود. او فراتر از کالبد، معنای صبوری و قدرت را در قالب لطافتی انکارناپذیر بازتعریف میکند گویی تمام جهان در نگاه او، از غبار تکرار پاک میشود تا دوباره، با رنگ و بوی تازهای متولد گردد.
70
2 ماه پیشکودکیام، آن روز را یک پاداش میدانست جشنی برای بودن. اما حالا که بزرگ شدهام، میبینم آن روز فقط نشانهای است از اینکه یک سال دیگر، از من چیزی را با خود برده و چیزی را جایگزین کرده است. دنیا دیگر آن رنگهای درخشان را ندارد، شاید چون یاد گرفتم به جای تماشای رنگها، به تماشای سایهها بنشینم :)
70
2 ماه پیشانسان معجزهای است در میان سکوت بیکران هستی؛ موجودی که از خاک برخاسته، اما در نگاهش، ستارهها میدرخشند. ما همان پرسشهایی هستیم که در کالبد ماده، به دنبال معنا میگردند و در تلاطم میان وجود و عدم، پیوندی میان زمین و آسمان میسازیم. ما فراتر از تپشهای قلب و جریان خون، تبلور آگاهی هستیم؛ موجوداتی که از درد، شعر میسازند و از تنهایی، پلی به سوی ابدیت برمیسازند. شاید تمام هستی، تنها تماشاگر لحظهای باشد که انسان، در اوج حیرت، خود را باز مییابد.
90