|سپیده سان✨|
+با آن همه تاریکی چگونه زنده ماندی؟
گفتم: رویا میبافتم
با دستهایی که هیچوقت نگرفتمشان...
در پس تاریکی ذهن، در گلاویز فراموش کردن کسی که هرگز نداشتهام !
- سپیده سان✨(سارا)
17پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
یک ماه پیش
مغزش را درون صندوقچه کوچک چوبی که تراشکاری شده بود ، گذاشت تا شاید کمی دست از سر این قلب کوچک ترک خورده ، بردارد ... _ سپیده سان ✨ (سارا)
90
2 ماه پیشاین دفعه شما تکمیلش کنید :)🌱 : میگویند زمان همه چیز را حل میکند اما ...
1114
2 ماه پیشکوله بارش را یواشکی بسته بود . چند کتاب قصه ، مداد رنگی و دفتر ، کاغذ های رنگی ، بطری آب ، بسکوییت ، بالشت کوچک ، عروسک مورد علاقه اش و چند خرده ریز کوچک را در گوشه ای جمع کرده بود تا زمانش فرا برسد . در ذهنش پناه به کلبه چوبی را یک راه چاره برای ادامه ی زندگی میدانست. اما کلبه چوبی بالای درخت در آنجا وجود نداشت؛ همه چیز در ذهن کودک شبیه سازی شده بود ... رویایِ «کلبه چوبی بالای درخت» با خودش قد کشید. _ سپیده سان✨(سارا)
110
2 ماه پیشخاطرات گاه با شمشیری که هرچه پیش میرود تیز تر میشود و گاه با تکه کاغذی ساده اما برنده به سراغ آدم می آید. در هر دو صورت گلو و قلبت مورد هجوم دشمن قرار میگیرد و زخمی از مهلکه ی جنگ میگریزی... _ سپیده سان✨(سارا)
71
2 ماه پیشدخترک در کوچه پسکوچههای تاریک خیالش گم شده بود. میان دیوارهای بلندِ افکاری که هر شب بلندتر میشدند. هر طرف که میرفت، به بنبستی از ترس، خاطره یا سکوت میرسید اما با همهی گمگشتگیاش، هنوز ایستاده بود. به روزنهای باریکِ نور که از شکاف یکی از همین دیوارها میگذشت، چشم دوخته بود. قلبش گرم شد... نور، آنقدر کم بود که نمیشد به آن دل بست اما آنقدر واقعی بود که نمیشد نادیدهاش گرفت. آرامآرام جلو رفت... با دستهایی لرزان، با قلبی خسته، با امیدی کوچک. او میدانست که نجات، درِ بزرگی نباشد که ناگهان باز شود؛ شاید فقط همین خط باریک نور بود ...! - سپیده سان✨(سارا)
90