بدون آنکه لحظه‌ای درنگ کنم، به سمتش رفتم و او را به آغوش کشیدم. به قلبم جان دوباره می‌داد، کاش می‌شد حسِ آغوش او را در شیشه‌ای ریخت و به وقت بی‌پناهی و خستگی آن را سر کشید. تنش آرام و رها شد. او را محکم‌تر در آغوش فشردم، انگار که میخواستم او را در جانم جا دهم.