کاش می‌شد میان صفحات بعضی کتاب ها غرق شد و هیچگاه برنگشت.

علت درد من تویی، اما چرا دوایش هم هستی؟ درد بی درمان و لذت بخش من.

معلوم است که درک نمیکنی. تو هیچگاه آن بچه گوشه گیر کلاس نبودی که تمسخر بشنود و حرف نزند، از اردو و زنگ تفریح بترسد و مدام پی جایی باشد که چشم های قضاوتگر لحظه‌ای رهایش کنند.

این همه از چشمانش گفتی آخر چه؟ ریسمان دلت را پاره کرد و چشمانت را حوض اشک.

آدم ها می‌آمدند و می‌رفتند، و من میان آنها به دنبال دوای دردم بودم غافل از اینکه آنها خود درد بودند.