《مختصاتِ خاموش》 می‌گفتند نودونه درصد فضا هنوز کشف نشده؛ من هر بار به آسمان نگاه می‌کردم و حس می‌کردم جهان دارد عمداً چیزی را پنهان می‌کند. بعد فهمیدم اقیانوس‌ها هم همین‌طورند؛ انگار زمین، برای خودش یک رازِ زیرآبیِ دیگر هم دارد. اما ترسناک‌ترین بخش، خشکی‌ها بودند؛ جاهایی روی نقشه که اسم‌هایی فرضی داشتند، ولی هویت نه. جایی در دل یکی از همان بیابان‌های بی‌انتها، سازه‌ای پیدا شد که هیچ انسانی آن را نساخته بود. درونش، اتاقی بود پر از دیوارهایی که با زبان‌های مرده و باستانی آراسته شده بود. آخرین تصویر ارسالیِ گروه اکتشاف فقط این بود: «ما اولین نیستیم.» بعد از آن، دستگاه‌ها خاموش شدند و نقشه‌ها یکی‌یکی شروع کردند به تغییر شکل دادن. از آن روز به بعد، هرچه بیشتر کشف می‌کردیم، جهان کمتر شبیه خانه می‌شد و بیشتر رنگ و بوی تله‌ای مرگباری را به خود می‌گرفت.