«چند وقته که هفده سالته؟»  با لبخندی مصنوعی پاسخ می‌دهد : «من هرگز هفتده ساله نشدم،»

من در پایان داستانم گیر افتاده‌ام و هر خط کلمات تقدیر را دوباره ردیف می‌کنم بلکه پایانم مفهومی پیدا کند…

«من هیچوقت جزئی از پیروزی های تو نبودم، اما به زودی به آخرین و تنها شکستت تبدیل می‌شم»

«من اصلا تورو نمی‌شناسم! چطور باید بهت اعتماد کنم؟» «چون که من آخرین امید بشریتم، جنون صدایم بزن»

«همه‌چیز رو صلح‌آمیز تموم کردیم، چون من شکلات شیری دوست داشتم و اون شکلات تلخ…»