آینه خندید، موهایش گل داد. لباس صورتی از کمد پرید، چرخید میان باد عطر و خنده. بال پروانه‌ها برق لب شد، بر گونه‌های خواب. ساعت در کیفش ذوب شد، وقت عطر زدن ایستاد. پنجره آه کشید، آسمان با لاک صورتی امضا شد. دختر از دل رویا بیرون آمد، دامنش پر از ماه بود.

پنجره نفس کشید. ماه از سقف افتاد، نشست روی میز صبحانه. چای در فنجان برعکس جوشید. ساعت معکوس دوید، عقربه‌ها گم شدند. دختر با سایه‌اش جابه‌جا شد، سایه لبخند زد. کاغذ سفید فریاد کشید، واژه‌ها فرار کردند. درخت از اتاق بیرون رفت، پشتش باران خندید.

کتاب را به سینه فشرد، انگار که تمام دنیا در آغوشش بود. صفحاتش نه کاغذ، که نفسِ آدم‌ها بود. هوا از بوی مرکب و خاطره پر شد. هر خط، رودی بود که او را به سرزمین‌های ناشناخته می‌برد. دیگر نیازی به قدم زدن نبود، تمامِ سفرها در سکوتِ اتاق رخ می‌داد. خورشید از لایِ حروف طلایی می‌تابید، ماه در میانِ جمله‌ها می‌درخشید. او زنده بود، در لابه‌لایِ کلماتی که نفس می‌کشیدند.