آینه خندید، موهایش گل داد. لباس صورتی از کمد پرید، چرخید میان باد عطر و خنده. بال پروانه‌ها برق لب شد، بر گونه‌های خواب. ساعت در کیفش ذوب شد، وقت عطر زدن ایستاد. پنجره آه کشید، آسمان با لاک صورتی امضا شد. دختر از دل رویا بیرون آمد، دامنش پر از ماه بود.