مادر فرود در حیاط قلعه کلات ایستاده. کنیزکی با رخت سیاه و صورت پوشیده، پشت او ایستاده. _درخت زیبایی‌ست، مگرنه؟ جریره_در این شکی نیست. _ بسی تنومند است؛ تو مراقبش بودی؟ کنیزک به سمت درخت می‌رود و کمی تنه درخت را دست می‌کشد و به جریره نگاه می‌کند. جریره_ هر لحظه، من بخاطر او ادامه می‌دهم. _ میدانی که هر چیزی زمانی خشکیده می‌شود. جریره_ هرگز نمی‌گذارم چنین شود! _ ولی این انتخابش با تو نیست. جریره_ چرا؟ کنیزک روبه روی جریره می‌ایستد و دستی به شانه‌اش می‌گذارد. حیاط آتش می‌گیرد و همه جا را دود فرا می‌گیرد. _طالع و بخت چیزی نیست که بشود از آن فرار کرد جریره؛ هر تلاشی کنی باز همه چیز در آتش می‌سوزد. جریره، کنیز را به کناری می‌راند و حیران به درخت که در آتش می‌سوزد نگاه می‌کند. جریره_ نه، درخت نه! _بخت پسرت را نمی‌توانی تغییر دهی، پس خود را مقصر ندان جریره، دختر پیران ویس جریره_ نه، درخت نه! صحنه تاریک می‌شود...