آدم‌های دورش کمتر و کمتر می‌شدند؛ اما برایش مهم نبود. معتقد بود اگر خودش را داشته باشد، عملا کم و کسری ندارد. بی‌احساس یا بی‌رحم نبود؛ فقط روی آدم‌ها حساب باز نمی‌کرد. ته داستان را خوب می‌دانست؛ دیگر امیدش فقط به خودش بود.