تابی که زندگی سوار شده متوقف نمی‌شود. هر چه تابش میدهم بالا تر می‌رود و سریعتر تاب می‌خورد و به اوج خود می‌رسد. ای کاش کودکی بودم روی تابی که به بلند بالایش می‌رسیدم. جیغ میزدم و میخندیدم. اما انسانی درمانده‌ام که دارم تابی خالی را هُل میدهم.