اِلی
دیوارهای اطرافم دیگر توان حفاظت ندارند، به مانند قلبم که در هم فرو می ریخت، زمین زیر پایم سست شده بود آسمان هم در حال نشست بود؛و تنهاامید بود که پای برجا باقی ماند تا نویدبخش آینده ای زیبا باشد
6پسند0نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
24 روز پیش
آواز خاموش ضجه هایش دیوار ها را هم در هم می شکست اما کسی برای نجات او از گُداخته های آتش نبود نه کسی برای یاری و نه کسی برای تماشای شیون های دلخراشش ، اینگونه بود که جانش سوخت و سوخت و سوخت ....
20
3 ماه پیشبا چشمان خود دیدم که جانم می رود قاصدک های باغم می رود ماه تابانم میرود جان بر کفان بی ادعا می روند ،از دستان خود پینه بسته زخم بسته از جور جفا تنها یک جان بود، آن هم می رود. دسته دسته شکوفه های بی جان نقش برسته بر زمین، به زخم جنگ اراسته بودند جمع انان با هم، هم صدا مرگ را به از ظلم و جفامی خوانند .نه طوفان نه مشت جهان بُود پیکاربا انان که فرزند رستم نی افتد پیش پای دیو دوسر ساده ساده خواه نا خواه.این چنین شد کهگلگون گشت کوی و پوی جانم سراسر سرخ فام، گرفته بوم و دیارم عطر ز رنج بیداد
60
7 ماه پیشسر زلف تو نباشد سر زلف دگری نیست چه بخواهی چه نخواهی خبری از همره ما نیست گرت از هست و هوامست سر تو باز بجوشد سر مِی به از وصل وصال به هوای تو نیست گذر از خندق عمر همچو باز گذر از نفس و هوای نیست بگذار باز بجوشد بخروشد که دل خبری از قدر و قضا نیست
110
8 ماه پیشباران نقره در در دریای سیاه شب ، جوهری اغشته به زمرد در دل تاریکی کشید رنگ رنگ کشید و صبح سپید دوباره آغاز شد،کلاه شکوفه و نمایش افتاب با گام های شبنم در گوشه گوشه ی این گوی خاکستری در کنج ذهن من شعله ور شد،باشدکه بازگشتی با طراوت راشاهد باشیم 🌸🍁
60
8 ماه پیشآخرین سایه اش در نور غرق شد، در پی سایه میگردم اما فقط شَبه هایی تاریک می بینم ،توهم من از سایه زیباتر از مجمسه اش بود،کاش پرده پوش می ماند،این سایه بی نام و نشون
50