آسیب دیدنمان از کلام و رفتار شما تقصیر ماست. بابت اعتراض مان عذرمیخواهیم و نمیدانیم چطور پشیمانی مان را از زخم هایی که برما زدید و خودمان باعثش بودیم ابراز کنیم. خاک بر سرم که نپرسیدم،خودتان چطورید؟ راستی... الف دق کرد از نیش و کنایه شنیدن. وقتی غسلش دادیم حتی در چهره گچ رنگش هم نمایان بود. نمایان بود که دلخور است،از اینکه نتوانست شخصا تقصیرات و مراتب عذرخواهی اش را خدمت حضورتان اعلام کند و ما نیز از بی موقع مردنش پیش شما شرمنده و رو سیاهیم،ان شاءلله گوشت تنمان را هم تقدیم کنیم که موقعی شما ناراضی نباشید و مزد زحماتتان را بگیرید...به هر حال سخت است انسان این مقدار حرام زاده باشد.