در آغوش کسی نبود. شاید هم بود و به آن توجه نمیکرد. در آغوش محبت بودن تا در آغوش سرد خون. سردی چیزی که یک کودک پنج ساله نمی‌تواند متوجه شود. گریه می‌کند. زجه می‌زند. چرا که مادرش و پدر در خون خود غلت می‌زند و هیولا بالای سر آنها می‌خندیدند. می‌خندیدند و نمی‌توانستم کاری کنم. تمامی آن زخم‌های بزرگ و کوچک،نای برای بلند شدن نداشتم چه جلوی آنها را بگیرم. چطور میتوانم جلویشان را بگیرم!؟