دستی بر شانه من گذاشت. و گفت:سیاهی زندگی میتواند ابدی باشه. ولی هیچوقت قسمت‌های رنگی زندگی ابدی نمیشود.

نگاهی عمیق به من کرد و با چشمانی قرمز و پر از کینه به من گفت:«پشت هر اشکال ندارده ای که به تو میگم پر از اشکال.» گفت:«پشت هر خوبم که به تو میگم پر از بدیه.» پرو نشو.!!!!!!!!!!

نگاه تسخیر آمیزی به من کرد.وگفت:نگاه داغ آدم رو میسوزاند. زبان نیش دار حرفی واسه گفتن نمیزارد.اما گوش ندادن رد شدن حرف هایی تو دلش میزارد که طرف را سرکوب میکند. این بدرد میخوره فراموش نکن. و اکنون پوست خندی به من زد و رد شد.

به او گفت:« آهی که امروزه می‌کنی همان وایی که دیروز میکردی».

در قهوه خانه ای نشست. از او پرسیدند چی میل دارید. گفت:«قهوه تلخی مانند روزگارمان که با اسیدی سوزان قاطی شده و وقتی آن را میچشی زبانی هم برای اعتراض نمی ماند.