با خنده ای که مو به تن آدم راست میکرد.گفت«نگران نباش.!شب ها روز میشن.! روزها شب میشن.!! هیچی ابدی نیست.»

دستی بر شانه من گذاشت. و گفت:سیاهی زندگی میتواند ابدی باشه. ولی هیچوقت قسمت‌های رنگی زندگی ابدی نمیشود.

نگاهی عمیق به من کرد و با چشمانی قرمز و پر از کینه به من گفت:«پشت هر اشکال ندارده ای که به تو میگم پر از اشکال.» گفت:«پشت هر خوبم که به تو میگم پر از بدیه.» پرو نشو.!!!!!!!!!!

به او گفت:« آهی که امروزه می‌کنی همان وایی که دیروز میکردی».

در قهوه خانه ای نشست. از او پرسیدند چی میل دارید. گفت:«قهوه تلخی مانند روزگارمان که با اسیدی سوزان قاطی شده و وقتی آن را میچشی زبانی هم برای اعتراض نمی ماند.