هیچکس
گرمی دستانش هنوز بر دستانم مانده است
گویا او خودش را در دل من جا داده است
باید او را ببینم و بگیرم پس از او چیزی
روح و جانم پیش یار جا مانده است :)
8پسند1نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
2 ماه پیش
کسانی که امروز کارهایی رو انجام میدهند که دیگران حاضر نیستند ، فردا کار هایی را میتوانند انجام دهند که دیگران قادر نیستند !...
121
2 ماه پیششاید یه روزی تو یه دنیا دیگه همدیگه رو دیدیم بدون دغدغه شاید اونجا فقط من و تو باشیم بدون ترس ، وحشت و دشمن تراشی شاید اونجا نباشن بی جواب سوالات براورده شن بی چون و چرا رویاهات شاید اونجا باهم زندگی کردیم دیگه خبری نباشه از کشتار و تهدید اینجا انگار فقط زنده موندیم زندگی نکردیم ، فقط زاده شدیم و مُردیم :)
122
3 ماه پیشمیچرخه کل دنیا تو ذهنم و میفته قلمم بنویسم از چی ؟ از ویرانی وطنم ! از آینه هایی که منو به من نشون نمیدن از دلی که شکسته شده تیکه هاش به هم وصل نمیشن از اونی که نشسته پای گدایی لب جدول یا از اینکه راه تاریکه و خاموش شده مشعل از این هپروتی که میچرخه هی تو سرم یا از اینکه که تنهام با وجودی که پره دور و برم دیگه نمونده واسه نفس کشیدنم جایی انگار شدم مثل شیشه همش پر از خالی :)
152
3 ماه پیشآدم بده های داستان همیشه همونایی هستن که کل روزگار ، آسمون و زمین بهشون ظلم کرده :)
141
3 ماه پیشیارا تو فقط درد دلم میدانی . بی تو من در آبادی ام ویرانم دستم را بگیر و مرا تنها مزار . بی تو هنوزم در زنده بودنم حیرانم
110