در تنهایی‌ام با ساعت‌ حرف می‌زنم. صدای تیک‌تیکش را چون قلبی آهنین تصور می‌کنم. قلبی همانند خودم، کوچک و دلگیر؛‌ چون پرنده‌ای در قفس که نه می‌میرد و نه آواز می‌خواند. به اندازه‌ی سایه‌ی برگی روی آب حوض، متلاطم و گیرافتاده در همان چهارچوب میناکاری شده. می‌گذارم زمان را باد ببرد و من را رویای داشتنِ دستی در میانِ دستانِ خالی‌ام. می‌گذارم این حال مست شود از سرچشمه‌های ننوشیده‌ی شرابِ سراب، از دریاهای نچشیده‌ی جوهرِ خواب. باز صبح شد و من هنوز رویا می‌بافم. در انتظار آفتاب گرم، در انتظار همدمی برای خواب...