یک روز جایی می‌رسد که می‌فهمیم ، دیوانه‌ها همان عاقل‌های اصلی بودند. دوستی فقط بهانه‌ای برای عشق بود. باران هیچوقت باران نبود ، اشک‌های خدا بود. کلمات هیچوقت برای ابراز احساسات کافی نبودند. و افسردگی فقط بهانه‌ای برای ناراحتی‌های بی‌دلیل بود. . .