می‌گوید که من شبیه به پازلی هستم که تمام تیکه‌هایش را گم کرده‌ام! تکه‌هایم را نمی‌یابد. شاید هم نمی‌خواهد که بی‌یابد. اگر میخواست، الان این چنین نبود. تکه‌هایم را پیدا نمی‌کرد! خرابش می‌کرد و دوباره میچید و باز خرابش می‌کرد. دیگر خودم را نمی‌شناسم.