اَدِلین
امید یک چیز پوچ و تو خالی است که دلیل نفس های گرم بدبخت ترین افراد، در کوه های سرد و زمستانی زندگیشان است.
6پسند2نظر0
فنجون
داستانهای دیگر این نویسنده
یک ماه پیش
آن که در دل ما جا دارد، بیشتر میل به آزار دل ما دارد
81
4 ماه پیشازش بدم میاد چون باعث شد حماقت کنم، باعث شد بیش از حد گذشت کنم، نادیده بگیرم، دروغ بگم، از خودم بگذرم، زود گریه کنم و زیاد رویاپردازی کنم... ازش بدم میاد چون با تمام زجر ها کاری کرد دوستش داشته باشم و این بزرگترین زجره...!
110
4 ماه پیشمی خواهم بمیرم! از این و آن، از دوست و خانواده ، از شغل و هدف خسته ام! از آرزوهایی که رویا می شوند ، از افرادی که بدون یک بار دیدنشان می روند، از گریه های خفه شده، از زنده بودن ولی زندگی نکردن خستم ام... می خواهم بمیرم.
155
4 ماه پیش"دوست داری در آینده چه کاره شوی؟" 1)دکتر ۲)خلبان ۳) مهندس ۴) آتشنشان حیف، کاش بازیگری که چندین کتاب منتشر کرده و شخصیت هایش را نقاشی می کند و در ونی خارج از شهر مخفیانه زندگی می کند هم توش بود
131
5 ماه پیشباهوش ها طرد می شوند... سخت کوش ها له می شوند... شجاعان میمیرند... ترسو ها از مشاهده ی اینها دق می کنند و احمق ها... خب، آنها خود را به خواب زده اند، بذار به خواب خفت وار خود ادامه دهند.
112