آن که در دل ما جا دارد، بیشتر میل به آزار دل ما دارد

امید یک چیز پوچ و تو خالی است که دلیل نفس های گرم بدبخت ترین افراد، در کوه های سرد و زمستانی زندگیشان است.

ازش بدم میاد چون باعث شد حماقت کنم، باعث شد بیش از حد گذشت کنم، نادیده بگیرم، دروغ بگم، از خودم بگذرم، زود گریه کنم و زیاد رویاپردازی کنم... ازش بدم میاد چون با تمام زجر ها کاری کرد دوستش داشته باشم و این بزرگترین زجره...!

می خواهم بمیرم! از این و آن، از دوست و خانواده ، از شغل و هدف خسته ام! از آرزوهایی که رویا می شوند ، از افرادی که بدون یک بار دیدنشان می روند، از گریه های خفه شده، از زنده بودن ولی زندگی نکردن خستم ام... می خواهم بمیرم.

باهوش ها طرد می شوند... سخت کوش ها له می شوند... شجاعان می‌میرند... ترسو ها از مشاهده ی اینها دق می کنند و احمق ها... خب، آنها خود را به خواب زده اند، بذار به خواب خفت وار خود ادامه دهند.