عشق و عشق ورزیدن، حقیرترین و شکننده‌ترین خواسته‌ی بشریت. همگی در حسرت چیزی ابدی برای دوست داشتن هستیم. اما خدا برایمان کافیست؟ از طرفی بله. اما از طرف دیگر، نه‌. همانقدر که نیاز به ابدیت داریم، در حسرت پایان هستیم. این خواسته‌‌ی متناقض چیزی لمس‌پذیر را می‌خواهد، چیزی که قابل در آغوش گرفتن و فشردن باشد. چیزی که بتوان برایش گریست یا همراه با او خندید.