گاهی ذهن که خاموش می‌شود، تقصیر ناتوانی نیست. سکوتش دعوت است... دعوت به این‌که از میان شلوغی جهان، لحظه‌ای بیرون بیایی و گوش جانت را بر چیزی بگذاری که همیشه بوده؛ اما در هیاهو گم شده است. دعوت به این‌که کلمات را نه از زورِ اراده، بلکه از زمزمه‌ای پیدا کنی که آهسته در عمق وجودت می‌گذرد؛ مثل آب زیرزمینی که راهش را خودش می‌داند.