فنجون

خانه
درباره ما
رهانش‌ها

فنجون

خانه
درباره ما
رهانش‌ها

خانه
وهریز

دردی در دل دارم که گر بگویم زبانم میسوزد و گر در دلم نهفته بماند تنم چه ستمگر است زمانه که چنین سرشتی روا میدارد بر مخلوقش

6پسند0نقد0

برای شرکت در گفتگوها و نشان دادن پسند، از اپلیکیشن فنجون استفاده کنید.

داستانک‌های دیگر این نویسنده

یک سال پیش

این سال هم همانند سالهای پیشین رو به اتمام است، اما امیدی نیست هدفی نمانده شوقی در چشمها نمیبینم صدای دلنشین خنده نیست گویی خندیدن برایمان آرزویی ست تنها ناامیدی در سینه ها حبس شده دیگر خودم هم نمیدانم چه روز شاد میشوم.

یک سال پیش

دستانش سرد بود مانند نگاهش کلامش دیگر آرامش نمیداد دیگر با شوق از دل مشغولی هایش سخن نمیگفت مرا گرم در آغوش نمیگرفت نه آنگونه که در زمان های قدیم بود دانستم که در قلبش مرده ام در حالی که هنوز هم کنارش نفس میکشم

یک سال پیش

روز ها و ماه سالها و فصل ها از پی هم میآیند و میروند و ما در جستجوی هدف سرگردان در این جهان بی انتها هستیم در جوانی گمان میکنیم عالم به کام ماست در میانه میگوییم شاید تلاش ما کم بوده در پیری میدانیم رویا یعنی همیشه در جستجوی آن باشی

یک سال پیش

اندکی چکمه ام را به گل زدم و گل را کنکاش کردم و گفتم زندگی از ما چی میخاد، ما رو در چرخه ای از عذاب و رنج قرار میده تا به ما بفهمونه که ما خاصیم پس اگر رنج بیشتر به معنای خاص بودنه من میخام هیچ کس نباشم

یک سال پیش

و آنگاه که من به نهر روان رسم لیکن از آن ننوشم پس چه فایده که به نهر رسم یا در جستجوی آن سرگردان، مگر میشود در راهی حرکت کنم تا به رویاهای خود برسم از پستی ها و بلندی ها به سختی بگذرم ولی در پایان مزد رنج خود را نگیرم؟

نقدها