دردی در دل دارم که گر بگویم زبانم میسوزد و گر در دلم نهفته بماند تنم چه ستمگر است زمانه که چنین سرشتی روا میدارد بر مخلوقش

این سال هم همانند سالهای پیشین رو به اتمام است، اما امیدی نیست هدفی نمانده شوقی در چشمها نمیبینم صدای دلنشین خنده نیست گویی خندیدن برایمان آرزویی ست تنها ناامیدی در سینه ها حبس شده دیگر خودم هم نمیدانم چه روز شاد میشوم.

دستانش سرد بود مانند نگاهش کلامش دیگر آرامش نمیداد دیگر با شوق از دل مشغولی هایش سخن نمیگفت مرا گرم در آغوش نمیگرفت نه آنگونه که در زمان های قدیم بود دانستم که در قلبش مرده ام در حالی که هنوز هم کنارش نفس میکشم

روز ها و ماه سالها و فصل ها از پی هم میآیند و میروند و ما در جستجوی هدف سرگردان در این جهان بی انتها هستیم در جوانی گمان میکنیم عالم به کام ماست در میانه میگوییم شاید تلاش ما کم بوده در پیری میدانیم رویا یعنی همیشه در جستجوی آن باشی

اندکی چکمه ام را به گل زدم و گل را کنکاش کردم و گفتم زندگی از ما چی میخاد، ما رو در چرخه ای از عذاب و رنج قرار میده تا به ما بفهمونه که ما خاصیم پس اگر رنج بیشتر به معنای خاص بودنه من میخام هیچ کس نباشم