اعتماد...چه واژه مضخرفی! کیست که از این واژه خیر دیده باشد؟ اعتماد مثل قهوه قَجری میماند؛ اگر آنرا بنوشی بر سر زندگی‌ات قمار کردی!

این دنیای مردگان کجاست که هیچ صاحب ندارد؛ که اگر داشت این خاطرات با آدمهای نزدیک که سعی داشتم دفنشان کنم با خاطراتشان زنده نمی‌شدند! کاش تمام شود هم من،هم انها..

چرا انسان بودن را انتخاب کردم وقتی میتوانستم بابونه‌ ای باشم در میان باغ که دختری مرا لا‌به لای موهای فرفری‌اش محبوس میدارد و از موهایش که به من زیبایی بی انتهایی می‌بخشیدند تصویری ثبت کند و من هم از آن نوازش که موهای لطیفش بر من داشتند لذت میبردم؛..

چرا انسان بودن را انتخاب کردم وقتی میتوانستم قاصدکی درباغ تنها باشم که بعداز سالها دخترکی غمگین مرا نوازش کند و آرزوهایش را دم گوشم زمزمه کند... و به خیال برآورده شدنشان مرا به آسمان بفرستد؛..

شاید هم این دیگران بودند که مرا کشتند-با بی اهمیتی هایشان با هر رفتار کوچکی که بارها در مغزم رژه میرفت- نمیدانم شایدهم این قلبم بودکه از زخم خوردن خسته شده بود و فرمان کنترل کردن مرا به دست مغز سپرد؛ و اینبار مغز تصمیم گرفت قلب را از رده خارج کند!