هیولایی که در کودکی گمان میکردم زیر تخت خوابم کمین کرده حالا در آینه ها پرسه میزد!

از کجا معلوم!شاید هم من او را نکشتم،شاید درد مرا وادار به کشتنش نکرد...شاید این قلبم بود که از همه‌ی این حفره های خالی و زخم های عمیق وجودش خسته شده بود و فرمان کنترل کردن مرا به دست مغز سپرد...

چرا انقدر سعی میکنی بی نیاز باشی از ادما؟! - چون اگه بهشون فرصت کمک کردن بدی یه جایی بالاخره ناامیدت میکنن!

اعتماد...چه واژه مضخرفی! کیست که از این واژه خیر دیده باشد؟ اعتماد مثل قهوه قَجری میماند؛ اگر آنرا بنوشی بر سر زندگی‌ات قمار کردی!

این دنیای مردگان کجاست که هیچ صاحب ندارد؛ که اگر داشت این خاطرات با آدمهای نزدیک که سعی داشتم دفنشان کنم با خاطراتشان زنده نمی‌شدند! کاش تمام شود هم من،هم انها..